Sand Rush: The Revival of the Beach in Twentieth-century Los Angeles

เมื่อการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี 2024 ที่ปารีสสิ้นสุดลง และคบเพลิงและธงถูกส่งต่อให้กับนายกเทศมนตรีคาเรน บาสส์ สำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี 2028 ที่ลอสแอนเจลิส ฉันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ (วิทยานิพนธ์ปริญญาเอก ซึ่งเดิมเขียนเป็นภาษาฝรั่งเศสและตอนนี้แปลเป็นภาษาอังกฤษแล้ว เกี่ยวกับชายหาดของลอสแอนเจลิส) โดย ดร. เอลซา เดอเวียนน์ ช่างเป็นการจับมือกันข้ามทะเลอย่างแท้จริง!

ฉันเติบโตมาตามแนวชายฝั่งทางตอนใต้ของแคลิฟอร์เนียที่มีชายหาดสวยงามมากมาย ฉันไม่เคยคิดถึงผืนทรายกว้างใหญ่เหล่านั้นเลย ยกเว้นในช่วงฤดูร้อนที่ต้องเดินลุยทรายร้อนๆ ไปถึงทะเล ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นอย่างอื่นไปได้ ดร. เอลซา เดอเวียนน์ ได้เปิดเผยประวัติศาสตร์ของชายฝั่งลอสแอนเจลิสและผืนทรายทั้งหมดนั้นในหนังสือประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรม สังคม การเมือง เศรษฐกิจ และภูมิศาสตร์ของชายหาดที่อ่านง่ายเล่มนี้ และสำรวจว่าทำไม "...ชายหาดของลอสแอนเจลิสจึงมีอิทธิพลอย่างกว้างขวางไม่เพียงแต่ต่อเมืองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชื่อเสียงระดับนานาชาติ ความมีชีวิตชีวาทางเศรษฐกิจ และคุณภาพชีวิตของเขตมหานครด้วย" เจนนี่ ไพรซ์ เขียนไว้ในคำนำว่า:

"แทบไม่มีอะไรที่ 'เป็นธรรมชาติ' เลยเกี่ยวกับชายฝั่งลอสแอนเจลิสในปี 2023... ภูมิภาคแอลเอได้ทำความสะอาดและขยายชายหาดเหล่านี้ตั้งแต่ทศวรรษ 1930 ถึง 1960 พวกเขาเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมชายฝั่ง นั่นคือวิธีการสร้างเมืองใช่ไหม คุณต้องเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมของคุณอย่างมาก และคำถามสำคัญไม่ใช่ว่าจะทำหรือไม่ แต่เป็นว่าจะทำอย่างไร และอย่างที่เดอเวียนน์แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เมื่อเราเปลี่ยนแปลงธรรมชาติ เราก็เปลี่ยนแปลงตัวเราเองด้วย"

ในทศวรรษ 1920 ชายหาดของลอสแอนเจลิส "สกปรก แออัด และถูกกัดเซาะ มลพิษจากน้ำเสียที่ไม่ได้บำบัด น้ำเสียจากโรงงานอุตสาหกรรม และการสกัดน้ำมันเป็นปัญหาสำคัญ ชายฝั่งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ส่วนตัวและประชาชนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้" ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการเคลื่อนไหวระดับชาติที่นำโดยสมาคมอนุรักษ์ชายฝั่งและชายหาดแห่งอเมริกา (American Shore and Beach Preservation Association) เพื่อปรับปรุงสภาพของพื้นที่ชายหาด ในลอสแอนเจลิส การเคลื่อนไหวนี้ได้รับการสนับสนุนจากวิศวกร นักวางผังเมือง นักธุรกิจ นักการเมือง และผู้นำเมือง มีการจัดตั้งกลุ่มต่างๆ เช่น สมาคมชายหาดแคลิฟอร์เนีย (California Beaches Association) และสมาคมวางแผนชายฝั่ง (Shoreline Planning Association) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลอสแอนเจลิสมีการเติบโตของประชากรอย่างรวดเร็ว และหลังสงคราม ผู้นำเมืองตระหนักถึงความสำคัญทางเศรษฐกิจและพลเมืองของการรักษาและขยายการเติบโตนั้น "วิศวกรชายฝั่ง ร่วมกับผู้นำทางธุรกิจและพลเมือง ได้บรรลุความสำเร็จที่น่าทึ่งในการขยายชายหาดให้ใหญ่ขึ้นถึงสี่เท่าของขนาดเดิม โดยการเพิ่มทรายจำนวนมาก... ภูมิทัศน์ชายฝั่งใหม่จึงเกิดขึ้น... พร้อมที่จอดรถขนาดใหญ่ ห้องสุขาที่สะอาดเอี่ยม และทางด่วนที่อยู่ใกล้เคียง" เช่นเดียวกับการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วใดๆ ไม่เพียงแต่ด้านสิ่งแวดล้อมเท่านั้น แต่ยังมีผลดีและผลเสียตามมา ซึ่งดร. เดอเวียนน์ได้สำรวจและนำเสนอไว้ ตั้งแต่ทศวรรษ 1920 เป็นต้นมา ไม่ได้มีการปฏิบัติตามแผนแม่บทระยะยาวเพียงแผนเดียว แต่การพัฒนาและการขยายตัวเกิดขึ้นแบบ "ไม่ต่อเนื่อง" แผนอื่นๆ ก็ถูกพัฒนาขึ้นมา ซึ่งส่งผลดีและผลเสียตามมาเช่นกัน

ในเจ็ดบท (รวมถึงบทนำทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญและบทส่งท้าย) เธอได้นำเสนอพัฒนาการและผลที่ตามมาในอดีตซึ่งส่งผลกระทบทั้งในประเทศและต่างประเทศต่อลอสแอนเจลิส เช่น การที่เมืองนี้เคยเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกสองครั้งก่อนหน้านี้ (1932 และ 1984) และการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งที่สามในปี 2028 นอกจากนี้ยังมีประเด็นอื่นๆ ที่ได้รับการตรวจสอบ ได้แก่ ความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจ ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ความหนาแน่นของประชากร การเหยียดเชื้อชาติ ภาพลักษณ์ในสื่อกับความเป็นจริง และผลที่ตามมาของ "การแย่งชิงทราย" อันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งยกระดับหรือลดทอนคุณภาพชีวิตของทุกคน ทั้งผู้อยู่อาศัยและนักท่องเที่ยว

สำหรับพวกเราที่ไม่เคยนึกถึงชายหาดของลอสแอนเจลิสเลย นอกจากในแง่ที่ว่ามันกว้างใหญ่และสวยงาม ดร. เอลซา เดอเวียนน์ ได้เขียนวิทยานิพนธ์ที่น่าสนใจ ซึ่งเป็นตัวอย่างที่น่าดึงดูด ให้ความรู้ และกระตุ้นความคิดเกี่ยวกับการวางผังเมือง